In Hoek van Holland liggen mijn schoonouders begraven op een mooie lokale begraafplaats. Op hetzelfde kerkhof is een pad met oorlogsgraven. Met vooral jonge soldaten die in de tweede wereldoorlog zijn gesneuveld terwijl zij vochten voor onze vrijheid. Een graf met een sobere witte steen trekt mijn aandacht. Het graf van een jongeman die is omgekomen op 19-jarige leeftijd. Mijn gedachten gaan heel even naar zijn familie. Wat zal zijn overlijden destijds teweeg hebben gebracht? Nog zo jong en zonder toekomst. Zijn naam is sergeant P.B. Murray, air gunner. Ik denk ook aan zijn talenten en of hij die ooit heeft mogen ontdekken. Waar was hij van nature goed in en waar kreeg hij energie van? Wat zag zijn moeder hem als kind al doen, waar ging zijn interesse naar uit? Waar moest hij om lachen en wat waren zijn dromen?

Hij heeft zijn talent misschien even mogen inzetten tijdens de oorlog, of ervoor al op school, maar hij heeft het in ieder geval niet mogen ontwikkelen naar een vorm van meesterschap. Daar heeft hij de tijd niet voor gehad. Zijn korte leven inspireert me om mensen te helpen hun talenten te ontdekken en in actie te brengen. Wij mogen dat doen vanuit een positie waarin we jaren kunnen werken aan ons talent. Hoe jonger mensen hun talenten ontdekken hoe eerder ze die in actie kunnen zetten en des te vaker kunnen ze doen waar ze goed in zijn en daar energie van krijgen om hun talenten verder te ontwikkelen naar meesterschap. 

Tegen die jonge Engelse soldaat zeg ik vanuit het diepste respect voor zijn moed en offer hetzelfde als dat er op zijn grafsteen staat: well done, boy!