Soms denken we dat ons lichaam geschikt is voor de grand prix van de eindeloze inspanning. Het tegendeel is waar. En dat zien we o.a. terug bij de volgende generaties die met meer problemen kampen dan we ooit eerder hebben gezien. Ons lichaam is nog steeds gebaseerd op het ontwerp van de oermens. En we blijven het gebruiken alsof we supermannen en supervrouwen zijn. Waar eindigt dit? Heel simpel. Zolang alles meezit kan een mens heel lang mee en ver komen. Maar zodra het ernstig tegenzit, dan bestaat de kans dat het systeem instort en dan is de vraag hoe iemand zich op het niveau – waar hij of zij door keihard werken terecht is gekomen – zich kan handhaven. Dan helpen de green drinks, nog eens een berg beklimmen of likes niet meer. ‘Gelukkig’ is het lichaam in staat zichzelf te helpen door een shut-down. Dat kan gelden voor bepaalde delen van ons lichaam (bijvoorbeeld een bevroren schouder, hoofdpijn, nek- en rugpijn of maagklachten) of voor het hele systeem (bijvoorbeeld het hart). Maar wie wil een shut-down?

Een CEO biechtte ooit een keer aan mij op dat hij hoopte dat zijn totale shut-down niet lang op zich zou laten wachten. Hij was helemaal opgebrand. Kort hierna eindigde zijn carrière als CEO … door alsnog zelf in te grijpen. Hij nam weer de regie over zijn leven, zette zijn geluk voorop en ging aan de slag met zijn talenten. Vrouw blij, kinderen blij, lichaam bij, voormalig CEO blij. Hij vertelde me later wat een mazzel hij had gehad, want de shut-down was echt aanstaande.

Ik ben op zoek naar jou als jij je (ongeveer) herkent in bovenstaande en als jij bereid bent jouw verhaal te delen. Waarom? Ik wil graag snappen wat mensen (niet) beweegt en hoe talentontwikkeling positief kan bijdragen aan deze situatie.

Stuur me s.v.p. jouw reactie als reactie op dit bericht of mail naar john@talentfreak.nl. Alvast bedankt!